Column VolleyMAGAZINE, deel 37, april 2015

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleyMAGAZINE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2

Blij van dichtende Dick

Zo, ga d’r maar weer even lekker voor zitten. Wie en wat zullen we nu eens op de pijnbank leggen, afzeiken, neersabelen, fileren, met de grond gelijk maken…

Sorry. Niets van dit al. Want ik ben blij! En als ‘t zonnetje schijnt, wil ik die warmte en dat licht verspreiden, delen. Dus: reed and weep, van pure gelukzaligheid!

Waarom ben ik blij? Omdat er zoveel omdatten zijn.

Blijmaker nummer 2: ons team heeft op de allerlaatste speeldag van de competitie nog kans om van die vermaledijde laatste plaats te komen.

Blijmaker nummer 3: ook in de bekercompetitie doen we nog mee! De halve finale wordt - as we speak - vanavond afgewerkt. Weinig kans, maar toch!

Blijmaker nummer 4: belofte ingelost: er staat ‘lol’ in het nieuwe technisch beleidsplan van onze club.

Blijmaker nummer 5: het Lycurgus-toernooi op Ameland is weer aanstaande: hossen en ballen!

Blijmaker nummer 6, het is lente, het zonnetje schijnt, de lucht is blauw!

Blijmaker nummer 7: zo’n zaal vol maximaal geluid producerende mini’s, slaperig toekijkende óf fanatiek supporterende ouders, puberende scheidsrechters die zo hun maatschappelijke-stagepunten bij elkaar harken, én het nog leuk vinden ook.

Blijmaker nummer 8: ik heb ’t weer overleefd, een seizoen als CMV-coördinator! Roddels negerend, twisten ontduikend, discussies aangaand, diplomatie gebruikend, schrijftalent aanwendend, kinderen vooropstellend… het doet me denken aan mijn studentenbaantje bij CoolCat Kids: moeders wilden dat lichtblauwe truitje, maar ik zag die jochies lonken naar die stoere zwarte; als verkoper manoeuvreerde (en ja, manipuleerde) ik het zo dat het kind blij de winkel uit liep. En het liefst gaf ik de moeders ook nog een argument mee waarvan zij blij werden, zodat ze de keuze van hun kinderen waardeerden en ze hun oogappeltjes stimuleerden. Pff, een vak op zich.

Blijmaker - met afstand op - nummer 1: een prachtig artikel in het lokale sufferdje over scheidsrechter Dichtende Dick. Deze man fluit al 25 jaar voor de Nevobo, hulde! Daarom werd hij gehuldigd door het team waarvoor hij de laatste jaren fluit; op de foto in de krant staat hij op een met vlaggetjes versierde bok. Ook is er een spandoek in de zaal: ‘Al 25 jaar de fluit in de mond…’ De rest is niet leesbaar, dus ik zou zeggen: maak ‘m af (nee, niet die scheids, we zijn blijmoedig, weet je nog?!) en de leukste inzending wordt beloond met een prijsje. Dick zou ‘m kunnen winnen, want dichten is zijn tweede natuur: voor iedere wedstrijd draagt hij een gedicht op aan het damesteam! O, ik word steeds blijer van deze kletsendijer! Deze man moet een lintje! Tol Hansse zou mijn blijheid als volgt beschrijven: ‘Al 25 jaar de fluit in de mond… daarvan schiet mij de blijheid in de kont.’

Blijmaker nummer X: de column is af. Een hele prestatie; Adele schijnt er de grootste moeite mee te hebben een nieuwe plaat vol te schrijven, want ze is momenteel gelukkig! De inkt van de liedjesschrijver is doorgaans dramatisch zwart. Waarom zijn er dan zoveel liefdesliedjes? Liefde = drama? Hm… ik heb een thema voor de volgende column; blij mee!!!

Jeroen (blij)

Column VolleyMAGAZINE, deel 36, dec 2014

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleyMAGAZINE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2

tc…

eerst wist ik niet van het bestaan van deze afkorting

later dacht ik dat het stond voor ‘tennisclub’

toen ontdekte ik dat het een commissie was

toen kreeg ik de betekenis van de t door: technische

toen dacht ik dat ze naar de kwaliteit van de netten en ballen enzo keken; dat soort technische dingen waarvoor je op de technische school moest hebben gezeten

toen kreeg ik in de gaten dat de tc teams indeelt

en snapte ik niets van de naam ‘technische’

toen werd ik gevraagd voor de tc-heren, en heb ik vervolgens drie seizoenen netjes herenteams ingedeeld

en snapte ik nog steeds niets van de naam ‘technische’

toen werd ik gevraagd voor de jeugd-tc, onder het mom van ‘ach, 3x per jaar ff een overlegje’

en snapte ik nog steeds niets van de naam ‘technische’

toen heb ik een jaar (meer dan) drie keer bij ‘een overlegje’ gezeten, en ging het over veel meer dan alleen jeugdteams indelen

en snapte ik nog steeds niets van de naam ‘technische’

en nu zit ik voor het tweede jaar in de jeugd-tc en voor het eerste in dé tc (heren en dames en jeugd)…

… en nú… nu gáát ‘t ergens over!

Voor het eerst sinds het bestaan van de club (1952 volgens mijn zoon die net iets over zijn sport in de schoolkrant heeft geschreven; ja… zo vader, zo zoon!) wordt er een technisch beleidsplan opgesteld. En dat gaat niet over hoe de netten in elkaar geknoopt worden! Nee, het gaat over visie. En het gaat over missie. Interessant! Waar wil je als club staan in 2052? Streven we naar permanente aanwezigheid in de promotieklasse? Nemen we genoegen met een begroting van minder dan een miljoen? Met dergelijke vragen begint het.

En dan kijk je naar wat je hebt: twee herenteams, waarvan het eerste een te smalle selectie heeft en het tweede zich ternauwernood handhaaft in de tweede klasse. En er een jongensteam ergens op de velden rondpubert, nog lang niet klaar voor het grote werk.

Ach, we praten voorlopig interessant verder, en volleyballen ondertussen doodgewoon door.

En heren 2… onze nieuwbakken coach verbaasde zich vooral over het keiharde feit dat de stemming in de ploeg opperbest was, ondanks dat er keer op keer wedstrijden verloren gingen. Ja, dat is onze kracht: lol! En nu ik dit schrijf, besef, voel ik een persoonlijke missie opborrelen: in het op te stellen technisch beleidsplan moet de term ‘lol’ beschreven worden.

Jeroen (snapt nog steeds niets van de naam ‘technische’) (maar heeft wel lol)

Column VolleyMAGAZINE, deel 35, sept 2014

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleyMAGAZINE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
JJJJJaaa hoorrrrrr, daar zijn we weerrrrr!!!
Het Wel & Wee Van Heren 2 had zes jaar een vaste plek in VolleybalLIFE, nu in de opvolger: VolleyMAGAZINE. En (dus) over x jaar schrijf ik voor VolleyballerijBLAD. En later voor VolleyballenTIJDSCHRIFT. Ofzo.
Nou, ik verwacht dat iedereen nog helemaal weet waar dit over gaat, want je kent toch je klassiekers: Appie Happie, FC Knudde, Het Wel & Wee… We pakken de draad gewoon weer op. Of toch eerst nog even opwarmen? Lees deel 1 tot en met 34 op hetwelenweevanherentwee.blogspot.nl. 

Inmiddels zijn de heren van het tweede een paar jaar gerijpt. Eerste huis, eerste kind; tweede scheiding, tweede leg; carrièreswitch, koos-werkeloos; grijze haren, hippe sik; de gemiddelde-Nederlander-fratsen zijn ook ons niet vreemd. Lief en leed wordt uitgebreid gedeeld aan de stamtafel in ons gezelligste sportcafé in de wijde omgeving. Een uitschuifstamtafel dit seizoen; ons team mocht zich verblijden met een compleet reserveteam op de bank. Mócht, want voordat de eerste bal is geslagen, heeft een speler zich gedegradeerd tot thuis-op-de-bank-zitter en is er eentje gepromoveerd tot bankzitter bij Heren 1. Maar ik zeur niet: we hebben een coach! Plus een toegewijde teller. Plus een trouwe sponsor. Plus nieuwe bidons in aantocht. Het moet niet gekker worden: het gaat goed met het volleybal in een provincieplaatsje zomaar ergens in Nederland! Nou nee, schijn bedriegt: het derde team van de vereniging is opgeheven. Er zijn in een plaats met 7.500 zielen maar liefst negen volleyballende mannen. De rest woont buiten dit dorp. Tja, fijn hoor, zo’n actieve en florerende korfbalclub als concurrent!

Nee, ik ga niet zeuren, maar positief het nieuwe seizoen in. Zoals aanvoerder-op-papier Robin van Persie met een stalen blik voor de eerste oefenwedstrijd na dat desastreuze WK zei voor de NOS-camera: ‘We hebben er weer zin in!’ Dus met goede zin ingeschreven voor het jaarlijkse opwarmtoernooi; oei, net zes man beschikbaar… Nee, ik ga niet zeuren.

Hoewel, Youp scoort aardig met zeuren in een column. Nou, vooruit: even zeuren over de bond, waarbij ik me voorneem om me in te houden. The picture: we hadden vorig seizoen een keertje ziekte in de ploeg, waardoor we geen team op de been konden krijgen. Tegenstander gebeld, afgemeld, nieuw tijdstip - vijf dagen later - afgesproken, alles geregeld. Wedstrijd gespeeld, formulier na de inhaalwedstrijd keurig ingevuld opgestuurd. En wat gebeurt er? Drie punten aftrek en een boete! Ik erachteraan, wat bleek? De bond was niet geïnformeerd! Ik was vergeten een cc’tje naar de secretaris te mailen! Nou zijn regels regels, dat snap ik. Maar mensen zijn mensen. En in de scala naturae van Aristoteles staan regels helemaal onderaan, samen met andere levenloze zaken. Die daar staan omdat ze bestaan. Mensen staan daar twee plaatsen boven omdat ze een keuze hebben om zich te verheffen en te reiken naar het nobele, of om zich te vernederen.
De bond vergalt het zo door de regels strikt na te leven en boetes uit te delen. Voor de goedwillende amateur-volleyballers. Overigens betalende Nevobo-leden. (Een ingehouden:) bah!

Jeroen (heeft er zin in!)

Column VolleybalLIFE, deel 34, september 2011

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
De VolleybalLIFE ligt in de bus, ik blader naar de column. Hm, hij staat niet meer op pagina 5, dat vond ik de vorige keer wel een mooi plekje, ik dacht gepromoveerd te zijn. Helaas, ik sta deze keer weer ergens op de laatste pagina’s. Schijnt mijn plek te zijn, een andere column van mij prijkt ook in de achterste regionen van een blad. Elluk nadeel hep s’n voordeel: als je van achter begint te bladeren, verschijn ik, rechts op de rechterpagina, snel in beeld.
Ik lees ‘m even door. Het is altijd weer enigszins een verrassing voor mij wat ik geschreven heb; de deadline ligt immers alweer een aantal weken achter me. Er valt me iets op, en sinds het begin van deze column hou ik daarmee – voor mijn gevoel overdreven – rekening. Het valt me namelijk op dat ik nogal ‘snel schrijf’. En daarmee bedoel ik dat ik zaken niet erg verduidelijk. Ik schrijf zogezegd voor de goede verstaander, ik ga ervan uit dat er maar een half woord nodig is. Ik verwacht dat de lezer mij aardig kent, en mijn chaotische manier van denken en voelen doorgrondt. Misschien dat dat wel geldt voor die ene lezer (mijn moeder), maar de andere helft (mijn volleyballende neef) kent mij minder goed. Tijd dus om maar eens wat d u i d e l i j k e r te zijn. Als tekstschrijver weet ik dat in de reclame de gemiddelde consument wordt aangeschreven op het niveau van mavo 3. Dat heet tegenwoordig vmbo – theoretische leerweg, maar dat is voor de gemiddelde reclametekstschrijver weer veel te ingewikkeld, want de gemiddelde reclametekstschrijver – copywriter in jargon – houdt het graag simpel; heerlijk helder samen in een potti.
Nu zit het – überhaupt – al in mijn schrijfstijl ingebakken dat ik het op woordniveau coûte que coûte simpel houd. Dat maakt mij een goede copywriter. (…) Haha! Dat talent komt me gewoon aanwaaien, ik hoef er geen reet voor te doen, ik ben in wezen een lui zwijn! Ik type gewoon wat, check zo af en toe een woordje bij mijn vrienden-voor-het-leven Van Dale en Onze Taal en mijn relatief nieuwe liefde Google, en stuur vervolgens een factuurtje.
HO! Wacht even, nou niet te negatief worden, want ik ben op dit moment toch bezig een oude column kritisch door te nemen, wat me verleidt – ja, met -dt, de vakman onderscheidt zich – tot dit stukje zelfreflectie. Ik werk dus toch wel voor mijn geld!

Hé: ik schrijf op mavo 3 niveau, maar die factuur is geënt op minstens hbo-niveau! Dat doet een volleyballer me niet na: spelen op vierdeklasniveau en betaald krijgen alsof ‘ie in de Lega Pallavolo Serie A1 balt. Komend seizoen maar eens spelen alsof ik op hoog niveau mijn brood verdien.

Jeroen (liever moe)

Column VolleybalLIFE, deel 33, juli 2011

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
Afgelopen seizoen stevenden we af op degradatie. We verloren keer op keer. Vaak met minimale verschillen, daarom geloofden we halverwege nog in een ommekeer. Nee, geloven is niet het juiste woord; we hoopten op een ommekeer. Maar op hoop kun je niet bouwen; je kunt hopen de staatsloterij te winnen, maar daar niet in geloven. Als je dat doet, doe je iets verschrikkelijk fout. Nee, begrijp me niet verkeerd: je kunt wel geloven, bijvoorbeeld in liefde. Maar zoals Theo Maassen al zei: dat levert niets op. Wat wel wat oplevert, is geloof in jezelf. Dat wil namelijk wel helpen tijdens een volleybalwedstrijd. Probleem van onze ploeg was, dat we geen gezamenlijk geloof hadden. Dat was een kracht die we node misten. En zo gingen die beslissende puntjes telkens weer naar de overkant van het net.

Als je bijna alles verliest, degradeer je. Je kunt hopen wat je wilt, maar je weet gewoon: je degradeert. Nu heb ik stiekem tóch gehoopt. Gehoopt dat het rayon de poules zou omgooien en de een-na-laatste plaats, want daar stonden we, aan degradatie zou ontsnappen. Met de hakken over de sloot. En wat gebeurt er? Hét gebeurt! Ons Nevoborayon heeft beslist dat er niemand degradeert uit onze klasse!!!

Mat leer ik:
(Over deze beslissing:) niets is zeker tot het zeker is.
(Over ons team:) we kunnen wat geloof gebruiken.
(Over mijn strohalm:) ik kan toch bouwen op hoop!
Er is hoop voor ons team, zeker weten! Daar geloof ik in!

Wat is hoop? Hoop is de wensende verwachting dat iets goeds, dat nog onzeker is en in de toekomst ligt, werkelijkheid zal worden. Aldus meneer Van Dale. Hoop is een schraag van het geloof; zonder hoop kan het geloof niet staande blijven. Aldus de bijbel. En de liefde zet geloof om in daden. Weer die bijbel. Wat hebben we aan al deze wijsheden? In het dagelijks leven, gedurende de competitie, tijdens de wedstrijd? Dat we dus maar flink moeten hopen. De yell voor de wedstrijd wordt: WE HOPEN DAT WE WINNEN! Hm, klinkt niet zo krachtig. Maar ja, die hoop is volgens bovenstaande theorie wel nodig voor het geloof in onszelf. Maar dat geloof was er nog niet, dus eerst daarvoor zorgen. En hoe moet dat ook alweer? O ja, door er een tankje liefde als brandstof tegenaan te gooien. Dus we zijn eruit, dáár moeten we het uiteindelijk vinden: de liefde!

Volgend seizoen “Het Wel & Wee & Geloof & Hoop & Lief & Leed Van Heren 2”!

Jeroen (leeft de liefde)

Column VolleybalLIFE, deel 32, mei 2011

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
De club in rep en roer! Avital Selinger komt met het Nederlandse damesteam een clinic geven. Vrouwen opgewonden, want het eerste damesteam krijgt de eer om de training te volgen. Mannen opgewonden, want ze kunnen de benen van Kim Staelens live aanschouwen! Voorzitter opgewonden, want dit is zijn eerste optreden in zijn nieuwe functie. Wat die voorzitter betreft: die heeft een carrière in de showbizz misgelopen! Veel kabaal, licht uit, spot aan; zijn kale kop met parelende zweetdruppels fungeerde als perfecte discobol. Het dak ging eraf bij zijn eerste woorden: “…” ehm… die ik vergeten ben.

Heb je alles voorbereid: promotie waardoor de tribune propvol zit, stoelen in de zaal met een heuse ereloge voor het bestuur en aanverwanten, mini’s die aan het handje van de lange dames meelopen, ballenmeiden die weinig te doen hebben maar er wel staan, mét coach zelfs, een retestrak gespannen net … en dan gaat het beginnen... iedereen kijkt naar een man die met een microfoon het veld op loopt… men wacht op zijn eerste woorden... loopt die man naar een antenne om ‘m doodleuk om te draaien! Ai!! Achter de coulissen zakt iemand door de grond. Vrijdag 13 september 2013: kroning Willem Alexander, hij knielt voor zijn moeder, Trix pakt zijn kroon van een kussentje, kijkt nog eens goed, en dan blijkt ze het plastic speelgoedkroontje van de Blokker in handen te hebben waarmee ze de dag ervoor hebben geoefend. Zoiets…
Wel moedig van de voorzitter, want zo’n antenne plaatsen gaat vak wat onhandig met die lange stukken klittenband van tegenwoordig. Sta je daar te klungelen. Hij deed het overigens heel aardig; hij had ‘m snel omgedraaid. Wat te denken geeft… zou hij geoefend hebben? Zou het allemaal voorbedachte rade zijn? Dat hij even wil bewijzen een waardig voorzitter te zijn, en laat zien dat hij in crisissituaties daadkrachtig leiderschap toont. Dus stiekem heeft hij ervoor gezorgd dat die antenne verkeerd om hing… Of heeft Avital na een eerste scherpe allesoverziende blik in de zaal geëist dat die antenne onmiddellijk omgedraaid zou worden, omdat hij anders met zijn busje vol lange meiden direct rechtsomkeert zou maken?

O ja, de clinic. Zonder gekheid: een feest om te zien! De oefeningen die voorgedaan werden, waren op het scherpst van de snede. De dames van de club zetten hun beste beentje voor voor Avital. Ik mag die Selinger wel; veeleisend en meedogenloos, maar met veel liefde voor de sport, het spel en de speelsters. Humoristisch met een cynisch trekje (‘Jullie vrouwen kunnen multitasken, dus ga door met deze oefening terwijl ik de volgende vast uitleg’). Oefeningen uitleggen doet hij met halve woorden, waarvan de helft onverstaanbaar is. Uitleg is in zijn visie een waste of time; er moet gewerkt worden. Achteraf zei hij in de bestuurskamer dat dit de beste clinic was die hij ooit had gegeven. Sterk staaltje cynisme?

O, Kim Staelens en haar benen niet gezien; basisspeelsters zaten er niet bij. Überhaupt vergeten naar benen te kijken, het weergaloze volleybal leidde te veel af.

Jeroen (degradeert overigens met Heren 2)

Column Volleybal Life, deel 31, februari 2011

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
Als aanvoerder heb ik mijn team een keer een rode peper gemaild, om in de spreekwoordelijke reet te stoppen bij de volgende wedstrijd. We kregen namelijk het commentaar van de tribune dat er geen beleving in zat. Dat de kopjes gingen hangen. Dat er een stel ouwe wijven in het veld stonden (sorry dames 9, niet persoonlijk bedoeld). Nu ken ik de mannen zo langzamerhand wel een beetje, en weet ik dat de een wel wat fanatieker is dan de ander, maar een ieder van ons is er écht wel op gebrand die wedstrijd te winnen. Daar ligt het niet aan. Het probleem ligt 'm erin dit tot uiting te laten komen. Die wil die aanwezig is, omzetten in een focus die zoden aan de dijk zet, die vruchten afwerpt, die wonderen verricht. De trainer zegt steeds: "volleyballen kunnen jullie wel." Klopt als een bus. Tegen de beste teams weten we te presteren: we verliezen (helaas) sets met 28-30.

Nu wil ik die passie, ergens deep down in ons, naar boven halen. Alle levensenergie die in wezen voorradig is, moet tijdens die drie sets vertaald worden in snoeiharde services, rake smashes en onneembare blokken. Mannen die oerkreten uitschreeuwen na ieder punt, dat wil ik horen! Mannen die bij iedere time-out een vloeiende haka eruit gooien, dat wil ik meemaken! Een team dat gezamenlijk een krachtig energieveld weet te creëren waar iedere tegenstander voor terugdeinst, dat wil ik voelen! Mannen die volleyballen met hun hart, met hun buik, met hun pik! Oerkracht, dat wil ik!

Kon ik het maar, die passie in de mannen naar boven halen. Als aanvoerder heb ik die verantwoordelijkheid lekker bij de coach neergelegd, en die doet wat hij kan. Maar er is meer voor nodig, besef ik. Spareribs eten en bowlen als teamuitje is een begin… Maar er is meer voor nodig. Allemaal heelhuids en ervaringen rijker door de midlifecrisis zal iets helpen, vermoed ik. Maar er is meer voor nodig.

‘Een beter milieu begint bij jezelf...’ Dat geldt ook voor een teamprestatie: neem eerst jezelf onder de loep, verbeter wat je kunt, en kijk dan naar de anderen. Ben dus met mezelf begonnen. Niet alleen om beter te volleyballen (bewaar me, er is meer in het leven, zei deze columnist van VolleybalLIFE), nee, om ‘beter’ te leven. Voller te leven, meer vanuit de onderbuik, het hart volgend, weten wat je wilt en meer van dat soort Happinez-shit.

Ik heb deelgenomen aan de training MAN! (de naam, hoofdlettergebruik en het leesteken erachter zegt genoeg over wat dat inhoudt). Weinig lullen, veel ervaren, dansen, zweten, schreeuwen, janken, ontdekken, verbranden, voelen en leren. Veel leren, levenslessen leren. Heren, bij dezen de aankondiging: ik span me in een workshop op maat te regelen voor ons team. Dat wordt een Heren 2-2.0!

Jeroen (leeft)

Column Volleybal Life, deel 30, december 2010

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
Even over het wel en wee van de vereniging waar het heren 2 van Het Wel & Wee Van Heren 2 volleybalt. De voorzitter gooit haar hamertje, gemaakt door een ijverig lid, erbij neer. Groot gelijk, na tien jaar. Tijd voor een frisse wind, verjonging en wat dies meer zij. Wat niks zegt over onze ex; een en al groei en bloei onder haar bewind. Op één probleempje na: niemand durft het stokje over te nemen. Tel daarbij op nog een vacature in het bestuur, en een radicale wijziging van het clubmodel is het gevolg. Commissies moeten aan de slag, en in die commissies zitten de leden. Dus iedereen moet aan de slag. Onder het motto samenspelen = samenwerken krijgen alle leden een lijst met functies onder de neus, waarop je kunt intekenen. De lijst is nog niet bekend… wat staat daar zoal op? Voorzitter (daar tekent dus niemand op in), halaanwijzer (petje af!), scheidsrechter (ik pak die fluit weer op, dames 6e klas: beware!), bestuurslid (delegeerder eerste klas) commissievoorzitter (delegeerder tweede klas), jeugdcoach, wasmens, sponsorleurder, clubbladnieter, nettenboeter…

Hoe zouden we geselecteerd worden? Krijg je de functie al als je je alleen maar aanmeldt? Dat kan aardig fout gaan, zie de club van Wilders. Blijkt de halaanwijzer geen wijsvinger te hebben; blijkt de jeugdcoach een ex-zwemleraar uit het carnavaleske deel van het land; blijkt de clubbladnieter een niet-te-vertrouwen oud-ijzerboer. En als ik me meld als voorzitter, blijk ik niet voor te zijn, laat staan te kunnen zitten.

“Er zijn geen mensen meer te vinden voor vrijwilligerswerk.” Een veel gehoorde kreet in het verenigingsleven. Waar zijn ze gebleven? Of: klopt dat wel, zijn er geen vrijwilligers meer? Vroegah draaide de klup op een paar mensen, wiens levenswerk het was. Enkele laatsten der Mohikanen doen dit nog, verder wordt het werk verdeeld over alle leden. Dus met een zoon op judo, een dochter op korfbal, een andere dochter op peuterpunniken en zelf op volleybal mag ik vier vrijwilligersfuncties vervullen. De vrijwilliger van tegenwoordig is een multitasker: moeiteloos fluit ik het ene moment voor een netbal bij dames 7, het andere moment roep ik ‘mate’ tegen mijn zoon, even daarop verzoek ik mijn dochter strakker te dekken en weer even later haal ik zeven kleuren wol uit de knoop onder toeziend oog van zeven verbaasde peuters; het was net zo mooi!

Ik loop er tegenaan dat ik moeilijk nee kan zeggen. Dus word ik gevraagd, dan doe ik het wel weer even. Zo – mezelf – in allerlei vrijwillige baantjes, klusjes, doe-dingetjes, karweitjes en projectjes geluisd. Om over het huwelijk nog maar niet te spreken, ook zo’n tijdrovende toer. En geld verdienen; werk kost tijd, moet ook. “Zoveel te doen”, zingt Mesie. ‘Poe hé’, zegt Tommy.

Laat ik nu in een periode van mijn leven zijn aangekomen waarin ik leer moeilijk ja te zeggen! Dat heet persoonlijke ontwikkeling. “Goed zo”, zegt mijn therapeut, “wees lief voor jezelf.” En de ander dan? “Vanuit liefde voor jezelf, kun je dat voor een ander zijn.” Dus eerst maar van mezelf houden, en dan clubbladen nieten. Ik meld me bij dezen aan.

Jeroen (houdt van zichzelf)

Column Volleybal Life, deel 29, oktober 2010

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
Vertrouwen… ooit eens een column geschreven over coachjargon. “We KUNNEN het wel, we moeten het alleen nog maar even DOEN.” Dat soort zinnen. Kom ik zo op terug.
De zomer is voorbij; het eerste warme bad dat volleybal heet is weer genomen. De ontmoeting met het blauwgele leer met strandbalmotief. Het treffen van de immere kakofonie van gekleurde lijnen op de groene, blauwe, grijzige en houten en zwevende vloeren. De kennismaking met de volgens-de-regels nieuwe netten die nu gespannen kunnen worden en dan ook tijdens de wedstrijd – lang leve de vooruitgang – losschieten. De droom van in het vooruitzicht gestelde nieuwe trainingspakken die in bestelling blijken te zijn (en daarom hijsen we ons maar weer in die pakken van zeven jaar oud). Het bier dat wederom goed blijkt te smaken. Kortom: het volleybalseizoen begint weer.

Traditioneel start het seizoen met het trainingsweekend. Aan mij en een teamgenoot de eer om het dit jaar te organiseren. Een van de doelen: binnen het budget van het vorige jaar blijven. Bleken ze dat jaar de allergoedkoopste accommodatie in Nederland geboekt te hebben!! En die was – want we begonnen natuurlijk weer veel te laat – al bezet. Bovendien vergat destijds de slager een factuur voor de bbq te sturen (slager in de buurt van Bakkeveen, mocht je dit lezen…), dus het kiloknallervlees met stokbrood en immer niet-te-missen pindasaus beïnvloedde het saldo niet negatief. Al surfend kwamen we uit bij een mega-tipi, volgens de site de allergrootste van Europa. Konden we met een man of 20 in eten, slapen, muziek maken en wat dies meer zij. Dus geboekt. Een week ervoor besloot de eigenaar echter de tipi af te schijven, hij lekte aan alle kanten. We kregen er een paar bungalowtenten voor in de plaats. Maar goed ook; het bleek een onooglijk ding van aan elkaar geknoopte dekzeilen, weggestopt in het natste en donkerste hoekje van de camping.

Ai, wat kun je je vergissen in het boodschappen doen voor 20 man. Nee, die eten geen twee potten jam en dito pindakaas in twee ontbijtjes, slechts een paar likjes. Dus veel retour gebracht; met als buit supermarktspaarpunten en DE-mokken! De slager bleek hier in Drenthe wel attent te zijn, dus de bbq moest gewoon betaald door de penningmeester. Ook de man van de camping was opmerkzaam; tot op heden de borg nog niet teruggekregen, waarschijnlijk om die ene rits van een afgetrapte tent en het spijkerblok dat diep in de nacht zomaar in het vuur belandde. Het gaat financieel al niet zo goed met het clubvolleybal in den lande; wij dragen op onze manier een steentje bij aan de malaise.

Over malaise gesproken… ik zou nog terugkomen op “We KUNNEN het wel, we moeten het alleen nog maar even DOEN.” We deden het niet tijdens het trainingsweekend: winnen van de opgetrommelde lokale sparringpartner. We deden het niet tijdens de bekerwedstrijd: winnen van een team dat we 'hadden moeten hebben'. We deden het wederom niet tijdens een training die in het teken stond van een oefenwedstrijd tegen Heren 3: winnen van de op papier mindere tegenstander. De eerste competitiewedstrijd deden we het… wel! Winnen! De tweede, net achter de rug: weer gewonnen. En dat na een promotie naar een hogere klasse! Hulde, mannen, de aanvoerder is trots.

Jeroen (streeft ernaar het zo vaak mogelijk te DOEN)

Column Volleybal Life, deel 28, augustus 2010

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2

Heren vinden het heerlijk om met heren onder elkaar te zijn. Dan kunnen de haantjes lekker kraaien. Als aanvoerder van Heren 2 is dit een onderdeel dat ik MOET beheersen, dus moet ik met een man een paar dagen op stap. Vriend en wandelschoenen mee naar het Teutoburgerwald, waar we blijkens de folder in een homovriendelijk hotel terecht kwamen. Interessante start!

Helaas, het lukte ons nauwelijks om over auto's en voetbal te praten. Dat enigszins teleurgesteld constaterende, bleek dat we wel degelijk in staat waren over vrouwen te praten. Zowel de respectvolle benadering (gevoel enzo, niet weg te denken uit ons leven) als de macho benadering (eenzijdig, seksgericht) blijken we te beheersen. Pijnlijke constatering: aan beide kanten blijken we ons als man even machteloos te voelen. Maar ach, onder elkaar leven we ons lekker uit: de ontdekking dat er op parkeerterreinen speciale ‘Frauenparkplatzen’ zijn ingeruimd, levert al snel een trits vrouwonvriendelijke geintjes op waar we als mannen onder elkaar heerlijk om kunnen… tja, noem het eigenlijk maar gewoon meisjesachtig giechelen.

Een verkeersbord onderweg deed de macho in ons goed: daar waar langs een weg een parkeerplaats was met wandelmogelijkheden, stond een bord met een fiere man voorop, leidend, en een kleinere vrouw op een metertje – waarvan de helft wel nodig was vanwege haar voorgevel – volgend. Dit stereotype beeld gaf de mannelijke burger weer moed, maar later bleek dat het bord verouderd was; ook in Duitsland heeft de onzijdigheidsziekte toegeslagen. Nee, niet geheel. Daar waar wij de kinderlokker (man met hoed en kind die een voetpad aanduidt) hebben vervangen door iets onzijdigs, is het in het Duitsland van tegenwoordig onmiskenbaar de taak van de vrouw om een kind veilig over een voetpad te loodsen.

De echte man weet scherpe keuzes te maken. Waar drie landweggetjes samenkwamen stond ene Nepomuk op een sokkel. Bleek een beschermheilige van maarliefst negen zaken, van Bohemen tot molenaars, van bruggen tot biechtgeheim. Met onder andere een beeld voor hem op de Praagse Karelsbrug en een kerk in Brabant. Heeft het dus ver geschopt, deze generalist, deze beroepstwijfelaar. Nou vraag ik je! En hij ging dood omdat hij een geheim dat een vrouw hem had verteld, niet wou prijsgeven. Het wordt steeds complexer c.q. interessanter.

Conclusie: we vonden onszelf, ondanks de vele grappen over vrouwen, geen (typische) macho mannen. Want we waren geen strijders, geen vechters. We waren geen Herman die – blijkens zijn torenhoge standbeeld – zo ongeveer in z’n eentje de Romeinen uit het woud had gejaagd. Uiteindelijk bleven we zitten met onze hamvraag: als strijders dapper zijn, zijn niet-strijders dan per definitie niet dapper?

Jeroen (doet z’n best)

Column Volleybal Life, deel 27, juni 2010

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
Wel eens een speech geschreven? Lang geleden bij de bruiloft van mijn zus, tijdens het praatje van de ambtenaar dat zo standaard was dat het tegelijkertijd slaapverwekkend én inspirerend was. En nu mag ik het dan weer doen. Als aanvoerder zal ik mij richten tot ‘mijn’ Heren 2. Ingrediënten: kampioenschap behaald, veel gevraagd van teamleden en een heuse crisis. Dat is wel een speech waard. Ik begin gewoon te schrijven. (U2 klinkt, hard en mooi.)

Heren,

Als jullie aanvoerder, waarmee ik niet bedoel dat jullie van mij zijn, maar… nou ja, je begrijpt wel wat ik bedoel, gewoon, de aanvoerder van jullie; van het team, van deze Muppets, van Heren 2, moet ik zeggen dat ik trots ben. Moet ik dat zeggen? Nou ja, ik bedoel, wil ik dat zeggen. Dus. Dat ik trots ben op jullie, op ons eigenlijk. Op het team, dat afgelopen seizoen heeft laten zien en voelen hoe een team werkt. En dát dat werkt. Jullie voelen waarschijnlijk precies wat ik bedoel, maar speeches horen TE lang te zijn, dus ik ga nog even door. (Bono zingt: But I still have not found what I’m looking for.)

Uiteraard ben ik trots op het resultaat: kampioen en promotie. Met de nadruk op resultaat; het was resultaatvolleybal die laatste wedstrijd! Maar we zijn sterker gaan spelen. Wellicht individueel, maar vooral als team. We weten elkaar beter te vinden en de traditionele dipjes in de wedstrijd leiden bijna nooit meer tot setverlies. Dit winstpuntje kunnen we trots bijschrijven. (U2: Desi-i-i-ire.)

De meesten van ons hebben meegedraaid in de door de TC bedachte tombola van Heren 3 en Heren 2. Dat was niet altijd even leuk. Als TC-lid (nu heb ik die pet even op) stel ik blij vast dat het doel is gehaald: behoud van een aantal spelers voor de volleybalsport. Dus het ‘offer’ is waardevol geweest. Bedankt!!! (In the naaaaaame of looooove.)

En waar we als team hebben laten zien dat we een team zijn, is in de ‘crisis’ rond de kerst. Een van ons zag het even niet meer zitten, en dat hebben we met z’n allen volledig gerespecteerd. Dat respect kwam voort uit de teamspirit, die steeds nadrukkelijker aanwezig is in Heren 2. Ze zeggen dat teamspirit iets ongrijpbaars is, maar wij weten het met beide handen aan te grijpen in zowel goede als slechte tijden. (Bono: with or without you.)

Hm, nou eindig ik de speech wat zwaar in de emotie. Daarom ga ik nu voor jullie Muppets zingen en dansen: “It’s time to play the music, it’s time to light the lights, it’s time to meet the Muppets on the Muppet show tonight. It’s time to put on makeup, it’s time to dress up right, it’s time to raise the curtain on the Mpuppet show tonight. Why do we allways come here, I guess we’ll never know, it’s like a kind of torture, to have to watch this show. And now let’s get things started. Why don’t you get things started? It’s time to get things started, on the most sensational, inspirational, celebrational, Muppetational, this is what we call the Muppet show!”

Jeroen (laat mij een speech maar onvoorbereid doen)

Column Volleybal Life, deel 26, april 2010

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
We dreigen kampioen te worden. Ik ben niet zo’n teller, daar heb ik een teamgenoot voor. Die kan feilloos opsommen wat we de afgelopen vijftien jaar hebben gedaan, en daar zitten in verhouding weinig middenmoot-resultaten bij. Het is bij ons vaak alles of niets gebleken. Kampioenschap of degradatie.

Op zich wel een hartstochtelijke manier van wedstrijdbeleving: alles of niets. Beetje tactisch ingestelde coach zal ervan gruwen. Sta je echter met 24-10 achter, dan speel je gewoon alles of niets. Lullige daarvan is dat dat alles-of-nietsspel je op dat moment tot 24-23 brengt, je dan voorzichtiger wordt, en je vervolgens toch nog verliest. Dan kun je beter de hele wedstrijd alles of niets spelen! Zou je zeggen. Maar zo werkt het dus ook weer niet. Interessant spelletje, het leven.

Alles of niets; je hebt voor- en tegenstanders. En je hebt mij: de tacticus; soms wel, soms niet. Vraag me nu hardop typend even af of de adrenalinestoot groter is bij het scoren met een harde smash binnen de 3 (wat ik overigens nog nooit gedaan heb, maar ik kan me er iets bij voorstellen), of met een listig wippertje die een centimeter achter het blok op de lijn doodvalt. Waarbij ik me voorstel dat die smash in de alles-of-nietscategorie valt, en ‘t wippertje in de tactische. Het is allebei kicken!

Ik hou van schoonheid. Pak ik weer die twee voorbeelden: wat is mooier, waar straalt meer schoonheid uit? We gaan er even vanuit dat er aan de uitvoering van beiden niet af te dingen valt. De smash valt meer in de categorie ‘hard/geweld’, het wippertje in ‘souplesse/slim’. Analyseer ik het op deze manier, dan ben ik er snel uit: ik kick meer van het wippertje. De schoonheid van het wippertje… ik neem mij bij dezen plechtig voor hier de volgende column aan te wijden.

Ben jij een alles-of-nietser of een tacticus? Alle geldzaken bij de DSB of je hypotheek hier en je lopende rekening en je beleggingen daar en daar? Bungeejump of Center Parcs? Russisch roulette of ganzenbord? Cheap Kirgizian Airlines of KLM? Alle ballen hard en ongenadig, of realistisch en geduldig?

Alles of niets… bij de Staatsloterij wil ik alleen de jackpot hebben. Dat denk ik tenminste als ik het lot koop, gelovend in de kracht van positief denken. Maar ondertussen weet ik zeker dat ik blij de sigarenzaak uit loop als mij een meier is uitgeloofd.
Alles of niets… er hangt iets macho-achtigs rond alles of niets. Wat het niet-alles of niets dan weer verwijfd maakt. Ik ga in het leven gewoon voor alles. En niet voor niets!

Maar goed, we dreigen dus kampioen te worden. Op het moment van schrijven moeten we nog vier punten uit twee wedstrijden binnen harken, dat is alles. Doen we dus gewoon: alles.

Jeroen (tacticus)

Column Volleybal Life, deel 25, februari 2010

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
Schreef ik de vorige keer: ‘aanvoerder zijn is geacht zijn een rake peptalk te geven tijdens de time-out.’ Eigenlijk is dit voorrecht voor de coach, ware het niet dat wij die niet hebben. Dus roepen we allemaal wat, de een wat harder dan de ander, de een wat raker dan de ander. Maar er ik neem een trend waar, een tendens. Laat ik het coachjargon noemen.

Eerst een opsomming: Tandje d’rbij! Laat die scheids nou maar! Niet te moeilijk! De tegenstander staat aan de overkant! Gewoon rustig! Denk aan ’t gat bij hun! Vertrouw op onszelf! Die pass moet beter (en dan komt ’t goed). Eigen spel spelen! Safe serveren! Iets hoger tempo, en dan is ’t klaar! Dat blok moet omhoog! Concentratie vasthouden! Nu weer even serieus! Pass, setup, afmaken! Simpel spelen! Communiceren! We spelen tegen onszelf! Dit is niet nodig, mannen!

Dan de ontleding: ze zijn zo algemeen, dat je er als team weinig aan hebt. Het zijn dooddoeners, vage woorden, algemeenheden, clichés. ‘Nu weer even serieus!’; het zegt niks. ‘Eigen spel spelen!’; lege woorden. Ja, een enkele praktische tip wordt gegeven; waar bijvoorbeeld een gat ligt. Daar probeer ik dan ook wat mee te doen. Maar bij al die andere aanwijzingen denk ik – en velen met mij – ja, dat is wel goed, joh, ik denk er het mijne van. En het mijne, dat gaat niet verder dan de analyse van mijn eigen spel. (Eigenlijk logisch dat wij geen coach hebben.)

De allerverschrikkelijkste: “Even rust in 't kopje!” Sta je daar met acht volwassen heren, hijgend, bidonnetje water in de hand, te verlangen naar verlichtende woorden van de coach. Hij heeft maar dertig seconden en wat zegt hij? “Even rust in 't kopje!” Ik roer wel eens als een bezetene melk door mijn koffie, om zo een mooie draaikolk te veroorzaken, waarin de door mijn ontstuimig gelepel ontstane belletjes verslonden worden. Dan stop ik met roeren, en kijk hoe er langzamerhand rust in ’t kopje ontstaat. “Even rust in 't kopje!” De 1001 technische & tactische tips van Kolonel BD Buitendienst vallen in het niet bij deze vijf magische woordjes: “Even rust in 't kopje!”

“Even rust in 't kopje!” Mij spreekt ‘ie niet aan. Ik sta te boek als rustig; teamgenoten kennen mij niet anders. Onlangs hebben we kroegshirts laten maken en bedrukken met Muppet-namen. Helaas was Animal al vergeven, want that’s my man! Wellicht verlang ik ernaar zo expressief te zijn. Tot zover deze psychoanalyse van ondergetekende; hoe dan ook: ik presteer het best als mijn kopje totaal niet rustig is. Laat het maar razen, laat mij maar kwaad zijn, gefrustreerd zijn, gestrest. Tijdens de wedstrijd dan.

Jeroen (Gonzo)

Column Volleybal Life, deel 24, december 2009

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
Help! Ik ben aanvoerder! Democratisch is – buiten mij om – besloten dat deze twijfelachtige eer ingaande dit seizoen mij toekomt. Twijfelachtig omdat het enerzijds een erefunctie, anderzijds een klotebaantje is. Het is toch een hele eer als anderen een leiderstype in je zien, dat streelt je ego. Maar aan de andere kant steek je je nek uit, en kost het veel tijd en moeite. Functies als potbeheerder, ballenjongen of waterdrager zijn wat dat betreft eenvoudiger én worden meer gewaardeerd. Leuk! Ik ben aanvoerder!
Aanvoerder zijn is zorgen dat je halve outlook-database en telefoongeheugen gevuld is met adresgegevens van teamleden, reserves, scheidsrechters, tellers, clubbestuurders, halaanwijzers, lotgenoten, rayonhoofden, Nevobobobo's en iedereen die ik vergeten ben. Werk- en privéadressen, partners, kinderen, goudvissen, verjaardagen... ik word geacht alles te weten. Leve de Blackberry!

Aanvoerder zijn betekent in de auto onderweg naar de zaal bellen, mailen en sms’en om nog een teller te ritselen, een speler die zich afmeldt te woord te staan, een ballenpomp te regelen, je kinderen welterusten te zeggen en de internationale pers van repliek te dienen.

Aanvoerder zijn is tijdens de training erachter komen dat ik weer eens geen idee heb tegen wie en waar en óf we überhaupt moeten spelen de komende vrijdag. Dat terwijl ik geacht wordt de naam van de tegenstander, de hal, de aanvangstijd, de vertrektijd, de auto’s waarin we rijden, het weerbericht, de opstelling van alle drie de sets en de uitslag op te sommen.

Aanvoerder zijn is bij uitwedstrijden de helft van de warming-up missen omdat er een wedstrijdformulier moet worden ingevuld, dat veelal na een lange zoektocht gevonden wordt in de catacomben van de sporthal in een miniem met tl-balken helverlicht kamertje, op een stapeltje op een minuscuul tafeltje, een brancard, een plank van een openstaande kast of het randje van een wasbak die al dertien jaar buiten gebruik is.

Aanvoerder zijn is vervolgens ook de andere helft van de warming-up missen omdat een muntje moet worden nagestaard dat met een fraaie edoch welgemikte boog steevast in het netpaalputje of anders na een indrukwekkende rol die normaliter alleen op Domino-day wordt gepresteerd op het belendende speelveld tot stilstand komt. Vervolgens moet ook iedere keer weer een discussie worden gevoerd of kop wel kop moet zijn, nu er op die munten van tegenwoordig nauwelijks meer koppen staan.

Aanvoerder zijn is worstelen met je sluimerende dyslexie en dyscalculie bij het invullen van het wedstrijdformulier. Vul maar eens negen maal achter elkaar spelersnummers in als W113 GL 3UV2!

Aanvoerder zijn is weten dat het volleybalspel in 1895 is uitgevonden door ene Mr. William G. Morgan. En al die andere belangrijke regels kennen.

Aanvoerder zijn is brede schouders hebben, want de kritiek nadat ik in één set vijf wissels achter elkaar had doorgevoerd was niet mals. (Of had ik het misschien toch anders moeten doen?)

Aanvoerder zijn is geacht zijn een rake peptalk te geven tijdens de time-out. Ik laat dat aan anderen over; ik schrijf.

Jeroen (aanvoerder)

Column VolleybalLIFE, deel 23, oktober 2009

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
Teams, daar komt een geest in. Ook wel teamgeest genoemd. Die geest doet rare, grappige dingen met het team. Zoals antieke koffertjes uitdelen in plaats van sporttassen-met-bedrijfslogo. Of bijnamen verzinnen en die op de shirts drukken. Of de teamleden uitdossen met fluorescerende veters. Geestig.

Ook wil hij wel eens tweespalt veroorzaken, waardoor teamleden afhaken of hele teams uit elkaar vallen. Teamleden zoeken dan andere clubs, waardoor de geesten elkaar in de competitie verder bestrijden. Niks opgeschoten dus. Naargeestig.

Onze geest doet al jaren zijn best een yell te verzinnen. Want die hebben we niet. Althans; niet echt. Want de clubnaam langgerekt hard uitroepen en that’s it, dat kun je toch geen yell noemen. We zijn dus op zoek. Geestdriftig.

De meest clichématige yells hebben reeds de revue gepasseerd. Wat te denken van: ‘We hebben een R. We hebben een E. We hebben een V. We hebben een A… REVA!’ So what? Deze yell duurt langer, maar geeft hetzelfde resultaat als die we nu al gebruiken: niet bepaald indrukwekkend. Wat doet het Nederlands team? ‘We hebben een O. We hebben een R. We hebben een A (enz)’? Geestdodend.

Het zou wat krijgshaftiger kunnen. Iets wat de tegenstander angst inboezemt. Bij het American football yellen de cheerleaders: ‘Hey Hey, You get out of our way. Today is the day. We will put you away!’ Ga je dat vrij vertalen, dan krijg je dit: ‘Dauw, dauw, dauw, we lusten jullie rauw, krijg de hik, we verslaan jullie dik!’ Hm, in de VS hebben ze daar ook geen professionele tekstschrijver op zitten. Ghostwriters.

Eigenlijk zijn ze ronduit suf in de VS: ‘Y. E. L. L. Everybody YELL YELL’. Vertalen we dat naar: ‘Griekse IJ. E. L. L. Allemaal yellen!’ Hm, ik zie bij dat laatste woord Kermit de Kikker aan het eind van de legendarische Muppet Show slingerend met die lange dunne armpjes helemaal uit zijn bol gaan. Haha, dat zie ik wel voor me, dan kunnen we de warming-up overslaan. Geestverrukkend.

Zo'n rijtje muffins-etende frêle dames in tierelantijnenjurkjes kunnen roepen wat ze willen; daar gaat het niet om de inhoud. Maar staan hier acht zichzelf in het dagelijks leven serieuze man noemende mannen te schreeuwen, dan moet er toch iets van niveau geyeld. ‘Daar waar onze handen het leer toucheren, waar de vloer kreunt onder onze knieën, waar ons zweet de lucht bezwaard, aldaar zal Heren 2 zegevieren. Hoezee! Hoezee!. Hoezee!’ Ja ja. Toch maar iets simpeler van geest: ‘To be or not to be, Heren 2 versla je nie.’

Jeroen (geestverwant)

Column VolleybalLIFE, deel 22, augustus 2009

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
Waar ben ik nu weer ingetuind?!? In mijn eigen enthousiasme, en in de valkuil dat ik het altijd gezellig wil maken voor iedereen (ja, je leert weleens wat over jezelf in 40 jaren leven). Dus heb ik geroepen dat ik de Heren-2-BBQ na een jaartje pauze nieuw leven ga inblazen, en wel in mijn eigen tuin. En dan ook nog geroepen dat alle drie de herenteams welkom zijn, inclusief aanhang en kinderen.

Maarrr... het gevreesde fiasco dreigt een succes te gaan worden. Flinke opkomst, het weer werkt mee, teamgenoten die meehelpen met de voorbereidingen, tafels en stoelen en wat dies meer zij worden allemaal aangeleverd... dat wordt dus een avond gezellig een paar kilo vlees naar binnen werken. En daar heb ik meteen het grote nadeel te pakken van een BBQ: het onvermijdelijke vlees.

Ben geen vegetariër, maar om een maaltijd nou alleen te laten bestaan uit vlees, vlees, vlees, vlees en vooruit: nog maar een stukje vlees, met vette whiskysaus (daar zit geen druppel whisky in!), vette zigeunersaus (zit dus geen zigeuner in), vette barbecuesaus (wat zit daar niet in?) en vette pindasaus (zouden daar pinda's in zitten... overigens is de pindasaus mijn favoriet, met dat droge stokbrood wat de slager er voorgesneden bijlevert en bier); het zal op z'n zachtst gezegd niet het culinaire hoogtepuntje van het jaar worden.

Het is dat BBQ in Nederland synoniem staat voor 'gezellig samenzijn', anders had ik wellicht een kerkdienst georganiseerd, of een workshop of wat dies meer zij. Maar nee, een BBQ moet het wezen.

Ik ga genieten van het feestje in mijn tuin, met kilo's vlees van twijfelachtige komaf, te veel drank, gezellige mensen, te-lang-blijven-hangen-hangers en een kater als ik de volgende dag constateer dat en stuk beukenhaag plat ligt en de teamdikste door de glijbaan is gezakt. En nog steeds tussen de brokstukken ligt. Met onder hem verpletterd de jongste zoon van de aanvoerder.

En achteraf zullen we allemaal, unaniem zeggen: dat was gezellig, volgend jaar weer!

Jeroen (die weet dat je BBQ voluit schrijft met en c in plaats van die hardnekkige q)

Column VolleybalLIFE, deel 21, juni 2009

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
Ik begon deze column te typen over de start van het beachvolleybalseizoen. Over een oerwoud aan onkruid dat van het veld gekapt moet worden, fladderende hemdjes, BBQbuikjes die wekelijks groeien… Maar het kwam me allemaal zo bekend voor! Even zoeken in mijn archief dat ik online heb staan – gewoon ‘wel en wee van heren 2’ googleen – en zie daar: de column van juni 2006. (En hij is best wel leuk, al zeg ik het zelf.) Dus ik dreig in herhaling te vallen. Moet ik dan gaan nadenken over een afscheid van deze plek? Of pak ik als inmiddels-door-de-wol-geverfde columnnist net zo gemakkelijk een ander onderwerp?

Telefoon. Oxxio aan de lijn. “Bent u verantwoordelijk voor de inkoop van energie binnen uw bedrijf, Meneer?” Ik werk vanuit huis als zzp’er, maar vooruit: “Ja, ik ben verantwoordelijk voor de inkoop van energie van mijn bedrijf.” Vervolgens, zoals altijd bij die bellers, afwachten wat ‘ie gaat zeggen en mijn momentum afwachten om ‘nee’ te zeggen. Op een nette manier; hij daar aan de andere kant van de lijn doet tenslotte ook maar trouw z’n werk. Hij vervolgde: “Uit onderzoek is gebleken dat ondernemers te weinig gebruik maken van hun vrije recht op goedkope energie…” en hij praatte verder, maar ik hoorde hem niet meer. Die openingszin echode nog na in mijn hoofd: ‘… hun vrije recht op goedkope energie.’ Zei hij dat echt? Arme jongen! Ik begon diep medelijden met hem te krijgen. Door een of andere getikte phone script writer gebazuinde tekst oplepelen, met als doel een grote indruk te maken op mij, de arme onwetende ondernemer die zijn vrije rechten niet kent. O reddende Oxxio-engel, dank voor deze waarschuwing. Het is een verschrikking dat ik en al die andere hardwerkende kleine ondernemers die de stabiele basis vormen van de economie nu in deze crisistijd grote bedrijven omvallen, zomaar door die gewetenloze energiemaatschappijen zonder meelij, mijn zuurverdiende geld bruut afhandig wordt gemaakt doordat ze ons stiekem niet wijzen op ons vrije recht op goedkope energie!!! ‘… vrije recht op…’ De in het verbazingscentrum van mijn – gezonde – hersenen doordenderende echo wordt onderbroken: “...bladiebla, dat klopt toch?” Ah, mijn kans om dit gesprek keurig netjes af te ronden: “Ik, als ondernemer, maak bij dezen gebruik van mijn vrije recht dit gesprek nu te beëindigen. Goedemiddag.”
Zullen ze nu echt zo geslepen zijn dat ze daags na de Europese verkiezingsoverwinning van de Partij voor de Vrijheid deze retoriek bewust bezigen? Dat ze denken te profiteren van de domheid van hun klanten, net als de PVV doet???

De degradatie is een feit. Need I say more? Volgend jaar weer derde klas. Dat wordt slikken, maar we moeten wel. Eigenlijk kunnen we wel wat versterking gebruiken. Een winner; een leider. Iemand die het anders aanpakt, iemand die zegt waar het op staat, iemand die we onvoorwaardelijk geloven als hij zegt dat hij de oplossing heeft, iemand die ons leert de focus op de vijand te leggen in plaats van naar jezelf te kijken, iemand die het spel naar zich toetrekt en waar wij alleen maar naar hoeven luisteren, iemand die chaos in het spel brengt, waarvan hij alleen profiteert, iemand die de tegenstander angst inboezemt, iemand waar we zelf eigenlijk ook bang voor zijn, maar zolang hij maar aan onze kant van het net staat, dan is het goed.

Jeroen (ben ik nou zo slim, of zijn zij nou zo dom?)

Column VolleybalLIFE, deel 20, april 2009

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
Het einde van een lang zwaar seizoen komt in zicht. Vorig jaar speelde het tweede team samen met het eerste van de club in dezelfde klasse ergens in de grijze middenmoot. Sinds de goede spelers allemaal in het tweede zijn gezet en de héle goede in het eerste actief zijn, doet zich een vreemd verschijnsel voor. Gezamenlijk hebben beide teams een gezamenlijke training onder gezamenlijke leiding van dezelfde trainer die hen dezelfde oefeningen geeft. Deze zelfde mannen hebben een zelfde gemiddelde leeftijd van 39 jaar. Ze blijven even lang na de training en de wedstrijden in het sportcafé hangen en vertonen daar een vrijwel identiek consumptiepatroon. Het enige verschil zou misschien kunnen zijn dat in de onderlinge wedstrijdjes in de laatste vijftien minuten van de training de goeden het vaak winnen van de héle goeden. Vreemd genoeg staat, met nog een paar wedstrijden te spelen, het eerste team in de competitie vijf punten los van nummer twee terwijl het tweede team helemaal onderaan bungelt.

Het bij de training opgebouwde zelfvertrouwen van de goeden daalde in de loop van de competitie zienderogen. En of het de skivakanties waren of de moeilijk te spelen favorietenrol van het eliteteam; ook hier werden ondanks de comfortabele positie ook onnodig sets verloren; er sloop een gevoel van onzekerheid bij de teams naar binnen, het vertrouwen in alles en iedereen werd ietsje minder en voor iedereen het in de gaten had, was er duidelijk sprake van een diepe crisis.

Wellicht omdat er nogal wat spelers overdag in het bedrijfsleven actief zijn, werd er geopperd met alle negentien man een praatsessie te organiseren. Een goed gesprek zou wellicht de resultaten weer op kunnen krikken. “Met behulp van het poldermodel wordt nooit een gouden medaille gehaald”, luidt het citaat van de meest succesvolle Nederlandse Olympische volleybalcoach. Of het dit citaat was, de overvolle agenda’s van een ieder of de plotselinge winst van een paar onverwachte sets is niet bekend. Wel is duidelijk dat de praatsessie nog steeds moet plaatsvinden. De stemming is ondertussen weer licht positief te noemen en op basis van de teruggekomen enquêtes waarin gevraagd werd wat men het volgende seizoen gaat doen, is er van een crisis geen spoor.

Vorig jaar eindigden twee teams in de middenmoot, dit jaar hebben we bij het eindfeest hoogstwaarschijnlijk een promovendus en een degradant. Gemiddeld is er niets veranderd.

(de trainer van) Jeroen

Column VolleybalLIFE, deel 19, februari 2009

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2
Er zit wat leeftijdsverschil tussen de jongste en de oudste in het team. Hm, nu ik het even nareken: zeg maar gerust dat er wat generatieverschil zit tussen benjamin en nestor. Het verschil in leeftijd houdt, hoewel je dat wel zou verwachten, merkwaardigerwijs geen gelijke tred met verschil in spelbeleving. Je zou verwachten dat die jonge jongens eager zijn, gebrand op het hoogst haalbare: Heren 1! Terwijl die ouwe lullen al gegeten en gedronken hebben. Nee, niets is minder waar.

Misschien is het beter het fanatisme af te lezen aan de hoeveelheid haar, dan wel het ontbreken van een meetbare hoeveelheid daarvan. Op het hoofd dan. Enkele terugtrekkende- haargrensbeziters verhitten tijdens het spelletje regelmatig hun hoofden. Zou er een verband zijn tussen die oplopende temperatuur en het (deels) ontbreken van een haardos? Brandt het af bij de wortels? Nee, onze ogenschijnlijk grootste fanatiekeling heeft nog steeds een mooie Friese kop gevuld met roodblond haar. Bij zijn buitelingen blijven er wel eens plukken achter de antenne, aan de muren en onder de bank hangen, maar er blijft voldoende over.

Liet ik in de vorige alinea nou terloops het woord ‘ogenschijnlijk’ vallen (‘onze ogenschijnlijk grootste fanatiekeling’)? Zo terloops was dat niet, want daar zit ‘m mijns inziens de crux. Waar de een de gepassioneerdste lijkt, kookt de ander onderhuids. Het verhaal van de intra- en de extraverte; het verhaal van exo en endo, ying en yang. That’s the question: is het nodig om tijdens de wedstrijd zo extravert dat fanatisme te uiten? Deze vraag stel ik mij omdat we van de coach een beetje vaak te horen krijgen dat de koppies hangen; hij dreigt dan met een derde set voor straf zonder ‘knibbellappen’.

Eerst de verschillen in beleving in ons team. We hebben d’r eentje rondlopen – om maar bij mezelf te beginnen –, die pas op stoom komt als we (te) ver achter staan. Pas dan laat ‘ie z’n passie spreken weet hij het beste uit z’n tenen te halen. Beetje laat; jammer, zo’n passiediesel. Daar tegenover – om de gehele middenmoot met ál z’n variabelen even oneerbiedig over te slaan – staan, ik bedoel, springen twee turbulente turbo’s rond aan onze kant van het veld, die ieder punt beleven alsof het de laatste is. Prachtig!

Mijn mening: ik geloof niet dat een team van zes hyperfanatieke Ratelbandjes de cup binnenhaalt. Leuk voor het publiek, arme scheidsrechter en niet te coachen. Met VV Droopy kom je ook niet ver, daarentegen. De kracht zit ‘m in de mix. Beetje peper, beetje zout. Beetje water, beetje wijn. Uit tegengestelde krachten ontstaat energie. Hoe kleiner die tegenstellingen, hoe minder energie. De hoeveelheid energie die Heren 2 – dus – uitstraalt, wordt niet alleen door de exo’s bepaald, de endo’s hebben een minstens even grote rol. Dus die koppies hangen in een perfect evenwicht van een team dat zichzelf volmaakt in balans houdt. Kun je trots op zijn, coach! Nu nog punten halen.

Jeroen (kapotte knibbellappen)

Column VolleybalLIFE, deel 18, december 2008

Zomaar ergens in Nederland, in een regio, in een rayon, speelt een Heren 2. ’t Zou het tweede van jouw vereniging kunnen zijn. VolleybalLIFE volgt de gebeurtenissen van dit ‘team next door’.

Het Wel & Wee Van Heren 2

Ben de laatste tijd niet zo erg actief op de volleybalvelden. Drukdrukdruk en rugrugrug. Wel actief in het afmelden bij de trainer. Per sms:

- Ha, 't is weer eens zo ver: ik moet me afmelden voor vanavond. Spier in m'n rug verrekt toen ik vanochtend een lambrisering van 6 x 1 meter het raam uit tilde. Ik ben daar te oud voor :-( Groetnis!

- Ha, vanavond weer niet bij de training… wat kan ik er van zeggen?
- Ja, zeg eens wat. Tot vrijdag?
- Daar zeg je wat, ja. Oant freed!

- Ha, baal d'r van: weer last van mijn rug. Dus geen oefenwedstrijd voor mij. Misschien kom ik later (vierde set) nog even kijken. Moi!
- Jammer, maar leuk dat je misschien nog komt.
- Vooral dat 'misschien' is leuk, niet?
- Yep. CU!

- Ha, ben vanavond weer eens niet van de partij; samen met de vrouwen douchen kan mijn rug nog niet aan! Moi!

Voor alle duidelijkheid: de dames en de heren moesten van dezelfde douches gebruik maken vanwege een vloerrenovatie. Doorgaans douchen we hier niet samen met de vrouwen. Dat zou ook die bewuste avond dus niet gaan gebeuren. Hoewel… ik ben er dus niet bij geweest… Nee, dan had ik het wel vernomen. Hoewel… ze weten dat ik in dit blad schrijf, dus zullen ze niet alles zeggen… Na vandaag sms’t de trainer me ook niet meer, want ook zijn ‘txt’ staat nu gedrukt.

Wat hij misschien helemaal niet zo erg zou vinden, bedenk ik me. Het is een nogal filosofisch type die zijn hersens graag voedt door cultuur te snuiven. Met literaire aspiraties. Pas zat ‘ie nog met Joost te lunchen, vertelde hij me.
- Joost?
- Ja, Joost!
- ?
- Zwagerman!
- Oh, Joost Zwagerman.
- Ja, Joost Zwagerman.
- Was het lekker?
Als je maar lol hebt. Ook in ’09.

Jeroen (met goede voornemens)